A flash mob is a large group of people who assemble suddenly in a public place, do something unusual for a brief period of time, then quickly disperse.

News media and commentators have often misused the term “flash mob” to refer to nearly any form of public gathering.

Βικιπαίδεια

Στο φως των τελευταίων γεγονότων μου φαίνεται ότι το Ελλαδιστάν άρχισε να ανακαλύπτει το εν λόγω δρώμενο, αρκετά διαδεδομένο σε μεγάλες βιομηχανικές χώρες όπου ο κόσμος αποκλεισμένος στην πέτρινη ζούγκλα βαριέται που ζει. Μόνο που στη χώρα των παλιών κοτζαμπάσηδων που γράφει και ο Ραφαηλίδης δεν μπορούσε να παραμείνει εκείνο το αθώο, ηλίθιο και αυθόρμητο σόου το οποίο έχουν συνηθίσει οι Μεγάλες Αδερφές χώρες.

Αν ζούσε ο καημένος ο Ντεμπόρ θα είχε πάθει πλάκα – μέχρι και εγκεφαλικό. Γιατί όχι μόνο υπήρξε προφήτης – το ίδιο το «απέναντι στρατόπεδο» φαίνεται να αξιοποιεί κάλλιστα όσα οι φοιτητές των 60s διάβαζαν κρυφά κάτω από τα μαξιλάρια τους. Λίγο ακόμα να φτιάξουν κανένα remake της Καταστασιακής Διεθνούς, σύγχρονο, φινετσάτο και χωρίς κομματικές σκοπιμότητες™.

Το αίμα των αδικοχαμένων είναι ακόμα νωπό. Ο κόσμος ζητά εκδίκηση, η αμφισβήτηση μετά από όλα αυτά τα γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων φτάνει στην αποθέωση. Θα έβγαινε στους δρόμους έτσι κι αλλιώς αλλά μέσα στην απόγνωσή του κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει προς τα που θα έκλινε η ζυγαριά. Γι’αυτόν το λόγο το μόνο σχέδιο σωτηρίας για τους γνωστούς αγνώστους ήταν να νανουρίσουν τη μάντρα με έναν δημαγωγικό και παιδαριώδη απολιτίκ ειρηνισμό, να της προσφέρουν άρτο και θεάματα και να της δημιουργήσουν μια εντύπωση πως κάτι φοβερά επαναστατικό έκανε. Γιατί τώρα το επαναστατικό antiglamour™ γίνεται trendy. Τώρα που εμπιστοσύνη στον δεδομένο κρατικό μηχανισμό δεν υπάρχει πια το οξύμωρο Κοινωνικά Ευαίσθητος Τηλεθεατής μπαίνει στη μόδα. Λογικό είναι: η αστική φιλελεύθερη ιδεολογία ζωγραφίζει στην κοιμισμένη συνείδηση του «θύματος» ένα φωτοστέφανο αυτάρκειας, υποδεικνύει ότι έχει δική του γνώμη για το καθετί.

Γι’αυτό τόσο εύκολα τσίμπησαν τώρα αρκετοί μαυροκόκκινοι στην καραμέλα της «αυτοοργάνωσης» ενώ η ανθεπανάσταση ανταποκρίθηκε αστραπιαία και ήδη χρησιμοποιεί ευρέως την αναρχική αντικαθεστωτική αισθητική. Υπήρξαν και μερικοί τελείως άκυροι που μιλούσαν για επανάσταση ή προεπαναστατική περίοδο. Τι να πει κανείς; Αν γινόταν επανάσταση, αυτοί οι Ν χιλιάδες που τους έφεραν βόλτα στην γνωστή πλατεία, δε θα μούντζωναν τη Βουλή συζητώντας για ψήφο στη ΠΑΣΟΚ «για να φύγουν οι ανίκανοι». Θα έκαναν κατάληψη Βουλής και θα πέταγαν με κλωτσιά τον κάθε τέτοιο ανίκανο και υποψήφιο ανίκανο.

Δυστυχώς μέχρι την τελευταία στιγμή πίστευα στην απολιτίκ υπόσταση των γνωστών «αυθόρμητων πρωτοβουλιών», έχοντας στο μυαλό μερικές πραγματικά αντικαθεστωτικές αυθόρμητες πρωτοβουλίες που είχαν γίνει παλιότερα, ιδιαίτερα από το φοιτητικό κίνημα. Και για να είμαι ειλικρινής, έμεινα κατάπληκτη από το πως ξεγελάστηκα τόσο εύκολα. Αλλά από την όποια εμπειρία μόνο κερδίζω.

Δημοσιογράφοι του πρώτου κρατικού καναλιού – και όχι μόνο αυτού – δεν διαφημίζουν στο πρωτοσέλιδο έναν ιστοτόπο που τον βρήκαν τυχαία στο Internet και γούσταραν. Οι ρουφιάνοι και οι πολιτοφύλακες δεν θαυμάζουν ποτέ μια λαϊκή διαμαρτυρία. Αυτά αλλού να τα πείτε.

Κι εγώ ένα μόνο πράγμα έχω να πω στον καθένα του είδους σας – αλλά κι αυτό με τα λόγια του σ. Μπρέχτ.

Das Wort wird nicht gefunden,
das uns beide jemals vereint!
Der Regen fließt von oben nach unten.
Und du bist mein Klassenfeind.

☭

One

Two

Three

Four