-… Δεν μ’αρέσει καθόλου αυτός ο αέρας, είπε η Δανάη περπατώντας σκεπτική πάνω στα πλακόστρωτα. Φυσούσε τρελά, λες και έχει ξεσηκωθεί ένας στρόβιλος από τα έγκατα της γης. Είχε μια μάλλον μυθιστορηματική μελοδραματικότητα. Έτσι πρέπει να φυσούσε σ’εκείνη την παλιά παιδική ταινία για τη Μαίρη Πόππινς, το βράδυ που θα έφευγε για πάντα η Μαίρη – ήταν ο ανατολικός άνεμος, άνεμος τω ν αλλαγών. Ω ναι, κάτι ήξεραν εκεί από ταινίες…

Αλήθεια, ένιωθα μια προσμονή κι ένα περιβάλλον ταραγμένο, ανακατεμένο. Σπαστές χειρονομίες των πάνκηδων, πνιχτές βρισιές κάποιων ομόφωνών μου – για μια στιγμή θυμήθηκα πόσο γελούσαμε ένα άλλο βράδυ με τη μεταναστευτική θεωρία που αναπτύξαμε επί τόπου, πως η φυλή των τζάνκηδων εκδίωξε την ιθαγενή φυλή των πάνκηδων από τη Ναυαρίνου… και τα αγαπημένα μάτια που καιρό έχω να τα δω να γελάνε έτσι και άλλα διάφορα που δεν μπορούσα καν να τα διακρίνω γιατί όλα αυτά καρφώθηκαν απότομα ανάμεσα στα πλευρά και με διαπέρασαν κυλώντας προς τη θάλασσα.

Εκείνη τη στιγμή μια ρυπή του αέρα, τόσο απότομη που κλείσαμε όλοι τα μάτια μας, μου πήρε το καπέλο. Το ψάξαμε αλλά μάταια. Προχωρώντας προς την κρεπερία μείναμε σιωπηλοί. Ήταν σχεδόν καινούριο αλλά αυτό που επηρέαζε περισσότερο ήταν η ηλιθιότητα και το εντελώς τυχαίο της στιγμής, αυτή η ελαφρύτητα με την οποία μεταβάλλονται αμετάκλητα οι καταστάσεις. Από ένα λαϊκό τραγούδι ήξερα ότι αν ένας καζάκος δει στο όνειρό του το μαύρο άλογό του να καλπάζει κάτω από το σεληνόφως και οι άγριοι ανατολικοί άνεμοι να του πάρουν το μαύρο καπέλο, αυτό σημαίνει ότι θα χάσει το κεφάλι του. Το δικό μου καπέλο ήταν ανοιχτόχρωμο, με σκισίματα και μια νεκροκεφαλή. Ίσως να έχασα μαζί μ’αυτό πράγματα από τα οποία συνέχιζα ως ένα βαθμό να πιάνομαι. Μακάρι.

Από τους ανθρώπους που έχουν με τάδε ή δείνα τρόπο περιπλέξει τον κόσμο (και τον υπόκοσμο) των αναμνήσεών μου οι μεν έχουν υποτάξει την ύπαρξή τους στις ανάγκες της αγοράς, εγκαταλείποντας τη μάχη κόσμια και φιλήσυχα. Οι δε έχουν υιοθετήσει έναν ιλιγγιώδη τρόπο ζωής παρηγορώντας τον εαυτό τους με τον αναρχικό ηρωισμό με τον οποίο στηρίζουν τους ανθρώπους από το κατακάθι της κοινωνίας – σαν να ρίχνουν νερό πάνω στο κόσκινο του καπιταλισμού.

Έτσι έγινε με τους περισσότερους. Εγώ έμεινα καφκιανά αντιηρωική και ασυμβίβαστη. Γι’αυτό δε θα γίνω πια ποτέ Μιλένα και έρχομαι να προλάβω τα γράμματα που προορίζονται για μένα και δε θα γραφτούν ποτέ. Γι’αυτό αφήνω πίσω όσα πρέπει ν’αφήσω.

Καλό καλοκαίρι.